False memory-Dean Koontz

"Aby dotrzeć tam, dokąd nigdy nie dotrzemy, stać się takimi, jakimi nigdy nie będziemy."

14 lip 2011

Napoleon i Maria Walewska - miłość czy polityka?

PANI WALEWSKA to jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci w historii naszego narodu. Przez jednych uważana za ofiarę wielkiej polityki, spiskowania możnych panów, przez innych określana mianem niewiernej żony, kochanki, metresy, która jedynie dla własnych korzyści opuściła męża. Patriotka oddana sprawie polskiej, czy zakochana młódka łasa na bogactwo i zaszczyty… - jaka naprawdę była Maria Walewska? O stworzenie bardzo przekonującego obrazu jej życia pokusił się Wacław Gąsiorowski. Przy pisaniu powieści posłużył się całym zestawem materiałów historycznych: pamiętników, wspomnień, monografii dotyczących pani Walewskiej, Napoleona i dziejów Księstwa Warszawskiego. Co z tego wyszło, postaram się przedłożyć poniżej.

Maria z Łączyńskich prowadziła spokojny żywot polskiej szlachcianki. Jako żona blisko pół wieku starszego szambelana Anastazego Walewskiego żyła z dala od dworskich uciech. Do czasu. Wszystko zmienia jedno wydarzenie – spotkanie z Napoleonem Bonaparte. Cesarz Francuski zauroczony młodą szambelanową, pragnie z niej uczynić swoją kochankę. Maria jednak daleka jest od cudzołóstwa i skutecznie broni się przed zalotami. Na te wieści do dworu Walewskich zaczynają zjeżdżać całe pielgrzymki, by przekonać Marię do uległości. Ówcześni przywódcy liczą, że dzięki jej wdziękom i podszeptom, Napoleon w końcu odbuduje kraj rozgrabiony przez Rosję, Austrię i Prusy. Walewska coraz mocniej pchana w ramiona wielkiego wodza, w końcu ulega naciskom i zostaje jego faworytą. Jak zakończy się ten słynny romans, tego już nie zdradzę… Zapraszam do lektury.

„Pani Walewska” na co wskazuje już wstęp i krótki zarys treści, jest powieścią historyczną. W bardzo udanym sposób łączy ona w sobie wydarzenia prawdziwe z literacką fikcją. Od razu zaznaczę, że jest to powieść, która absolutnie nie wieje nudą. Akcja idzie wartko, stylizacja języka literackiego wypada bardzo pomyślnie, a bohaterowie są barwni i dobrze nakreśleni. Do tego stopnia wciągnęła mnie fabuła, że nim się spostrzegłam dotarłam do stronicy dwusetnej, potem pięćsetnej i w rezultacie do końca. A że autor tak wymownie opisał dawne dzieje, aż żal było się z nimi rozstawać. Na tych bez mała ośmiuset stronicach „uczestniczyłam” w niejednym balu, byłam świadkiem zajmujących dysput, spisków, miłosnych podchodów, politycznych przepychanek, można by wręcz rzec - poczułam historię na własnej skórze. A wszystko to zasługa Wacława Gąsiorowskiego, który w bardzo przystępny sposób przenosi czytelnika w dawne czasy. Warto wspomnieć, iż Gąsiorowski swoją twórczością, a w szczególności powieściami historycznymi nawiązującymi do lat Epopei Napoleońskiej, inspirował nawet wybitnych pisarzy – choćby Stefana Żeromskiego. Ręczę, że miłośnicy tego typu powieści, poczują się zainspirowani równie mocno jak niegdysiejsi odbiorcy, a już na pewno zachęceni do sięgnięcia po inne książki pisarza. A jest spośród czego wybierać: „Bem”, „Huragan”, „Czarny Generał”, „Rok 1809”, „Królobójcy” i wiele innych. Istna uczta dla miłośników historii!

Wobec wszystkich plusów i pozytywów „Pani Walewska” ma i swoje słabsze strony… Wiadomo, jak to bywa w przypadku dzieła tak obszernego, trudno żeby wszystkie fragmenty jednakowo przypadły nam do gustu. Tutaj jest podobnie. Jedne treści czarują i ciekawią, inne zaś są mniej interesujące. Mnie osobiście nie przypadł do gustu opis losów brata Mari Walewskiej – porucznika Łączyńskiego. Drugim minusem, który utrudniał mi swobodną lekturę były przypisy umieszczone na końcu książki. Nie łatwo było co kawałek przewracać ponad siedemset stronic, by dowiedzieć się co oznacza jakiś wyraz z francuskiego itp. To moje jedyny zarzuty, jeżeli jakieś jeszcze były, to bynajmniej już o nich nie pamiętam (wszak musiały być mało istotne). 

Jak widać, tak bardzo pozostałam w duchu powieści o czasach napoleońskich, że nawet po części, moja recenzja jawi się jak niedzisiejsza… To może świadczyć tylko o tym, że naprawdę warto sięgnąć po „Panią Walewską”. Warto zgłębić jej treść, poznać losy cesarskiego romansu i samemu ocenić, czy więcej w nim było miłości, czy jednak polityki…

Moja ocena: 5-/6
Dane o książce: Wacław Gąsiorowski, Pani Walewska, Wydawnictwo MG 2011, s. 760.

- Za książkę dziękuję Wydawnictwu MG -

30 komentarzy:

  1. Recenzja mnie przekonała w 100%. Jak tylko będę miała okazję, z pewnością przeczytam:)
    Pozdrawiam!!

    OdpowiedzUsuń
  2. Matko, 800 stron? Nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam taką kobyłę :D. Ale to mam rozumieć, że książka została napisana nie ostatnio a wiele lat temu? Czy jak? Może kiedyś ją przeczytam, jak najdzie mnie ochota na takie klimaty :).

    OdpowiedzUsuń
  3. Cudną waćpanna recenzyje napisała - zacną i za serce mocno chwytliwą ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. C.S. -zgadza się, książka powstała, ujrzała światło dzienne w 1904 roku. Ja miałam przyjemność czytać jej nowe wydanie. Aż się sama dziwię, jak szybko mi minęło te kilkaset stron 8)

    OdpowiedzUsuń
  5. Uwielbiam opasłe powieści historyczne, a tu do tego i temat wybitnie kuszący :) Przypisy umieszczone na końcu to niestety wybitnie kiepski pomysł...

    OdpowiedzUsuń
  6. Rzeczywiście, 800 stron robi wrażenie, ale jeśli fabuła wciąga to nie stanowi to już problemu. Nie będę się przyznawać jak mało wiedziałam o Pani Walewskiej do tej pory... Z chęcią bym to nadrobiła.

    OdpowiedzUsuń
  7. Historia brzmi tak intrygująco i ciekawie, że nie sposób, aby nie być zachęconym po przeczytaniu recenzji książki! Choć z drugiej strony, odstrasza mnie ilość stron...

    OdpowiedzUsuń
  8. Miałam ogromną ochotę przeczytać te książkę, jak tylko o niej usłyszałam. Jednak kilka negatywnych recenzji ostudziło mój zapał. Twoja opinia zachęca do przeczytania i chyba się skuszę :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Nie mogłam się oderwać od tej recenzji, ależ mnie zaciekawiłaś! Doprawdy interesujący to musiał być romans, iż przedstawiono go w takiej obszernej formie. Nabrałam ogromnej chęci na lekturę "Pani Walewskiej", ogromnej! :)

    OdpowiedzUsuń
  10. A ja mimo bardzo ciekawej recenzji chyba jednak ją sobie odpuszczę, ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Choć nie ma to żadnego związku, nie potrafię przemóc się do książek wydawnictwa MG. Jakkolwiek pozytywne byłyby opinie. Nie mam pojęcia dlaczego.:(


    Pozdrawiam serdecznie;)

    OdpowiedzUsuń
  12. O nie, to książka w ogóle nie dla mnie, musiałabym bardzo mocno przełamać się, żeby zabrać się do czytania a w końcu nie chcemy żeby przygoda z książką była męką :-)

    OdpowiedzUsuń
  13. Recenzja fantastyczna, ale chyba na razie sobie odpuszczę. ;) Może kiedyś.

    OdpowiedzUsuń
  14. Recenzja bardzo ciekawa, książka też niczego sobie, więc może sięgnę po nią w przypływie dużej ilości czasu wolnego ;) Stron ma bowiem niemało.

    OdpowiedzUsuń
  15. Kilka lat temu czytałam mangę (!) o Józefie Poniatowskim i tam też przewijała się pani Walewska. To była chyba jedyna w moim życiu manga, jaką przeczytałam, ale muszę przyznać, że mile połechtało mnie zainteresowanie Japończyków historią Polski ;)
    Pani Walewska to bardzo ciekawa postać historyczna, a że kocham biografie to z chęcią przeczytałabym te książkę.

    OdpowiedzUsuń
  16. Zwykle ni czytam takich pozycji, jednak zachęciłaś mnie soją recenzją, a po książkę chętnie sięgnę :D

    Pozdrawiam ! :P

    OdpowiedzUsuń
  17. Nie przepadam za tym okresem w historii, ale recenzje przekonuje mnie aby dać tej książce szansę ;)

    OdpowiedzUsuń
  18. Postanowiłam sobie, że od września choćby raz na dwa miesiące przeczytam jakąś książkę historyczną, bo one bardzo poszerzają wiedzę i horyzonty. Również Walewską wpiszę sobie na listę, bo książka prezentuje się nader ciekawie, a i ilość stron mnie nie przeraża, wręcz przeciwnie, na coś takiego mam ochotę :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Mój historyk z liceum wiele opowiadał o Wasilewskiej i chętnie zgłębię temat bardziej, szczególnie po Twojej recenzji. Świetnie, że powstają nowe wydania tak starych książek. Może kiedyś doczekam się nawet wydania wszystkich dzieł Kochanowskiego, bo aż wstyd, że ostatnie wydanie jego dzieł (podkreślam, że wszystkich) jest z 1859 roku...

    OdpowiedzUsuń
  20. Oczywiście o Walewskiej... Gdzie tam Wasilewska... Idę napić się kawy :)

    OdpowiedzUsuń
  21. Hej !

    Nominowałam Cię, do One Lovely Blog Award - http://kawa-ze-smietanka.blogspot.com/2011/07/one-lovely-blog-award.html , zapraszam.:D

    Pozdrawiam ! :p

    OdpowiedzUsuń
  22. Hej, nominuję Twojego bloga do nagrody One Lovely Blog Award! http://mybooksbytirindeth.blogspot.com/2011/07/one-lovely-blog-award.html

    OdpowiedzUsuń
  23. nie przepadam za taką tematyką i ta ilość stron trochę mnie przeraża, ale recenzja bardzo zachęcająca, także muszę się zastanowić :)

    OdpowiedzUsuń
  24. Nominowałam Cię do One Lovely Blog Award ;)
    Szczegóły: http://zapatrzonawksiazki.blogspot.com/2011/07/one-lovely-blog-award.html
    Pozdrawiam :*

    OdpowiedzUsuń
  25. Zapowiada się interesująco, a przede wszystkim intrygująco... ;) Będę jej szukała, tym bardziej, że historyczna ;)

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  26. Hej ;) Właśnie nominowałam twojego bloga do nagrody "One Lovely Blog Award" http://kessieandbooks.blogspot.com/2011/07/one-lovely-blog-award.html

    OdpowiedzUsuń
  27. Nominowałam Cię do One Lovely Blog Award. Zapraszam do zabawy! :)

    OdpowiedzUsuń
  28. Nominowałam Cię do One Lovely Blog Award. Zapraszam do zabawy! :)

    OdpowiedzUsuń
  29. Gratuluję wygranej w konkursie na recenzję tygodnia, właśnie zobaczyłam :) Jest to całkowicie zasłużona nagroda! Czekam na Twoje kolejne recenzje, bo coś tutaj cicho... ;)

    OdpowiedzUsuń